Vliertje is een figuurtje dat ik zeker zou aanraden aan introverte kinderen. Zij zullen zich er zeker in herkennen. De kleuren van het boek zijn niet schreeuwerig, wat waarschijnlijk ook is gedaan om deze doelgroep aan te spreken. Ook bij het plaatsen van de tekst is er rekening gehouden met een eenvoudig lettertype en een tekst die mooi over de pagina verdeeld is. Het verhaal zelf gaat over hoe blij je kan worden van iets doen voor iemand anders.

Dat is mooi opgebouwd. Het begint al bij de schutbladen. Op de eerste schutbladen kan je de zwart-wit tekeningen van Vliertje zien. Je leert hem hier meteen goed door kennen. Vliertje tekende onder andere de regen die volgens hem te veel lawaai maakt en de wind die tot zijn grote angst zomaar de pluisjes van een paardenbloem kan wegblazen.

Daarna komt het titelblad waar in mooie pastelkleuren een druk speelplein getekend is. Vliertje woont daarnaast in een oude brievenbus. Op een dag gooit iemand een blauwe envelop naar binnen. Vliertje leest de brief die bestemd is voor de maan. Theo vraagt in deze brief aan de maan of ze kan schijnen op hun huisje, speciaal voor zijn mama’s verjaardag. Vliertje vindt het jammer voor Theo dat de brief nooit zal toekomen bij de maan, zijn brievenbus is immers niet meer in gebruik. Tenzij ... Vliertje de brief zelf zou wegbrengen! Vliertje verzamelt al zijn moed en begint aan de queeste. Hij probeert allerlei dingen en uiteindelijk geraakt hij door zijn tekeningen te verscheuren met een zelfgemaakte ballon bij de maan.

De laatste schutbladen tonen de nieuwe tekeningen van Vliertje. Deze zijn allemaal in kleur. Ze bevatten ook leuke dingen. Zo zie je op één van zijn tekeningen hoe Theo hem de kunst van origami leerde. En op de allerlaatste tekening? Daar staat een nieuwe brief op!